Χτες έμαθα ότι οι καραγκιόζηδες που μας διοικούν πέρασαν το Άρθρο 13 που, ουσιαστικά, σημαίνει ελεύθερη λογοκρισία στο Διαδίκτυο, νομιμοποίηση της λογοκρισίας, μέσω απειλών κατά δικτύων.

Με παραξένεψε που δεν το είχα ακούσει νωρίτερα ότι θα γινόταν αυτή η ψηφοφορία.

Ή, μήπως, δεν θα έπρεπε να με παραξενεύει;

Την περίοδο 2007 με 2012, υπήρχαν websites που ήθελα να τα επισκέπτομαι καθημερινά, όχι επειδή αισθανόμουν καμιά “υποχρέωση” να το κάνω, ούτε επειδή κάποιος με είχε “μαντρώσει” εκεί. Πολύ απλά, αυτοί οι ιστότοποι ανέβαζαν συνεχώς υλικό που είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Και υπήρχαν κι άλλοι, πολλοί ιστότοποι που ανέβαζαν συνεχώς υλικό με μεγάλο ενδιαφέρον· αλλά έπρεπε να αποφασίσεις ποιους θα παρακολουθείς πιο τακτικά: δεν μπορούσες να τους παρακολουθείς όλους, δεν προλάβαινες.

Εκείνη την περίοδο, μια μέρα αν δεν έμπαινες να σερφάρεις, την επόμενη μέρα έβρισκες το διπλάσιο υλικό, και δεν ήξερες από πού ν’αρχίσεις να κοιτάς! Αν, δε, έκανες διακοπή από το Διαδίκτυο για καμιά 10αριά μέρες, τότε το υλικό ήταν θάλασσα ολόκληρη.

Από το 2012 και μετά, αυτό σταδιακά χάλασε. Δεν λέω άλλαξε· λέω χάλασε. Γιατί, όντως, χάλασε. Το ενδιαφέρον υλικό ολοένα και μειωνόταν. Ώσπου σήμερα έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση που, ακόμα και πέντε μέρες να μην έχεις τσεκάρει τα ένα σωρό websites που παρακολουθείς, δεν έχεις χάσει και τίποτα το σπουδαίο κατά πάσα πιθανότητα. Ρίχνεις μια ματιά, βρίσκεις ίσως κάποιο υλικό που είναι οριακά ενδιαφέρον, και αυτό ήταν. Πού και πού, μπορεί κάτι να έχει λίγο περισσότερο ενδιαφέρον, αλλά αυτό είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Στις μέρες μας, η τεχνολογία του Διαδικτύου είναι σίγουρα πιο εξελιγμένη – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Πολλά γυαλιστερά κουμπάκια, πολλά “εύκαμπτα” websites· αλλά λείπει κάτι βασικό: ο ενθουσιώδης ανθρώπινος παράγοντας. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα από την τρομερή δημιουργικότητα και τη διάθεση για ανταλλαγή και διάδοση απόψεων και ιδεών που υπήρχε την περίοδο 2007-12. Τα πάντα είναι... χλιαρά.

Το υπερεξελιγμένο website με τα γυαλιστερά κουμπάκια γράφει ξανά τι θα δούμε στην επόμενη ταινία του Μπάτμαν. Ε, στ’αρχίδια μας, με το συμπάθιο.

Κάποιος κερατάς – δεν θυμάμαι ποιος, τώρα – είχε πει Παν μέτρον άνθρωπος. Είχε δίκιο, ο γαμιόλης. Αν οι άνθρωποι δεν αλλάξουν, τίποτα δεν αλλάζει. Μπορεί ένα site να είναι ένα απλό αρχείο .txt αλλά να θες μανιωδώς να το παρακολουθείς. Γιατί εκείνο που έχει σημασία είναι τι γράφουν εκεί μέσα.

(Μου έρχονται να πω κι άλλα, όμως αυτή τη στιγμή αισθάνομαι χλιαρός κι εγώ. Ίσως άλλη φορά.)